COMMENTAAR – Hillary Clinton verliest tijdens een bezoek aan Congo, waar ze seksueel misbruikte vrouwen een hart onder de riem wil steken, heel even haar vriendelijke toon. Heel de wereld spreekt erover, maar de kern van de missie wordt vergeten.
© parool.nl Hillary Clinton wordt door een joelende menigte ontvangen in Congo
Hillary Clinton verbaasde vriend en vijand toen ze tijdens een ontmoeting met studenten in de Congolese hoofdstad Kinshasa uit haar krammen schoot tegen een student. De jongen had gepeild naar de mening van haar man Bill Clinton over de Chinese handel met Afrika. Hillary antwoordde gevat maar een tikkeltje nijdig dat niet haar man, maar zij minister van Buitenlandse Zaken is en dat ze zich niet geroepen voelt om op te treden als zijn spreekbuis. Uiteindelijk bleek het incident veroorzaakt te zijn door een vertaalfout van de tolk die de namen van Clinton en Obama verwisselde en zo de verkeerde vraag stelde.
Verzachtende omstandigheden
Het is duidelijk dat Clinton met haar reactie geen goede beurt maakte in de internationale pers, maar ter hare verdediging kunnen er heel wat verzachtende omstandigheden worden ingeroepen. Om te beginnen de uitputting. Clinton maakte een 12-daagse reis door Afrika, waarin ze zeven landen bezocht. Een heuse jetlag kan slecht humeur veroorzaken, ook bij een VS-minister. Ten tweede is er de schaduw van haar man, die zwaar weegt op haar missie. Toen ze de eerste dag in Kenia landde, werd ze overspoeld met vragen over de geheime missie van Bill Clinton naar Pyongyang waar hij twee journalistes bevrijdde. Het doel van haar eigen missie werd even vergeten door de verzamelde pers.
Frustratie
Ook frustratie kan worden aangehaald als aanleiding voor haar uitval. Hillary Clinton ging met zeer nobele bedoelingen naar Afrika. Ze wil de corruptie en seksuele misbruiken in Congo op de internationale agenda zetten en de plaatselijke leiders ertoe aanzetten hun verantwoordelijkheid op te nemen. De United Nations Population Fund spreekt van zo’n 16.000 gevallen van seksueel misbruik, waarvan 65 procent bij tieners. De cijfers spreken voor zich. Ze zijn misschien niet zo sensationeel als een oververmoeide Hillary Clinton die haar glimlach verliest, maar ze zijn op wereldschaal des te belangrijker om onder de aandacht te brengen. Heel jammer dat de wereldwijde aandacht niet rechtstreeks hierop gericht wordt.
Elise Meekers
Bronnen:
